ӨЗЕГІҢДІ ҮЗЕ СҮЙ, ӨЗ ЕЛІҢДІ
ӨЗЕГІҢДІ ҮЗЕ СҮЙ, ӨЗ ЕЛІҢДІ
Біз білген үстіне білгіміз келіп, неғұрлым сұғанақтана түскен сайын дүние солғұрлым бітеуленіп, ең тылсым сырларын ең тереңіне бүгіп, жұмбақтана түсетіндей.
Барған сайын сырын аша түсе ме десек, одан әрмен тұңғиықтанып бара жатқан бір сиқыр құбылыс – поэзия ма деп қаламыз. Өлеңнің қайдан туып, қалай жаратылатынына жыға қанығу жалғыз жаратушымен бетпе-бет кезігіп, ауызба-ауыз сөйлесуден оңай болмас түрі бар. Талантты ақындармен көбірек ұшырасып, талантты туындыларды көбірек оқыған сайын өлең табиғатын көбірек білеміз деген де жай әншейін мәңгінің қиялы болып шықты. Қайта әр талантты шығарма, әр талантты ақын онсыз да құпия жыр әлемін бұрынғыдан бетер сиқырландырып жіберетіндей. Соған қарағанда, шын талант дегеніміз де адам бойындағы әлгіндей іңкәрді сусындата түсетін емес, асқындата түсетін құдірет пе дейміз.
Ел арасына көп барып, жер-жерде жиі болып жүретін Фариза Оңғарсынова бір сапарынан: “Сабыр Адаев деген ақын бала көрдім. Қой, керемет!” – деп қуанып оралды. Не болса соған ауыз ашып, көз жұма қоймайтын тәкаппар ақынның мына лебізін естігенде едәуір елеңдеп қалғанмын. “Апырай, көретін екен”, – деген ниет көңілге мықтап ұялаған. Бірақ, Маңғыстауға қанша барсам да, Сабыр Адай көзіме түсе қоймады. Кісі таниды-ау дегендерден өзі жайлы сұрап едім, бәрі де мақтай жөнелді. Сөз таниды-ау деген кісілерден өлеңдері жайлы сұрап едім, тағы да таңдайларын қағысты. Ақырында сондай азаматтардың біреуіне: “Қолжазбаларымен танысып көруге болар ма екен?” – деп қолқа салдым.